ਜੀਤੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੀ ਤਾਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ l ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜਦਾ ਵੀ ਸੀ।

ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਪਰ ਵਲਟਾਂ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭੰਡਾਰ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ। ਜੀਤਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਬਸ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਕੌਣ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਸਿਰਾਂ ‘ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੌਂ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਚੱਲਦਿਆਂ-ਚੱਲਦਿਆਂ ਜੀਤਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੰਘਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹਵਾ ਦੀ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲਹਿਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਬੈਠਾ ਹੈ।

ਉਹ ਰਾਣੋ ਸੀ। ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰਾਣੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਤਣੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਕਿਤਾਬ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗਰਮੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਫ੍ਰੌਕ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਫੋਲ ਰੰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਿਖਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਖੋਈ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜੀਤਾ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਣੋ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਉਸ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ, ਰਾਣੋ ਦੀ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਪਲਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜੀਤਾ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੀਤਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਜਗੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕਦਮ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾਏ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਰਾਣੋ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਣੋ ਦਾ ਧਿਆਨ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਤਾਬ ‘ਤੇ ਹੀ ਸੀ। ਜੀਤਾ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਸੋਚੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਣੋ ਇੱਕਦਮ ਚੌਂਕ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਜੀਤਾ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਜੀਤਾ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਰਿਹਾ।

ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਰਾਣੋ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਤਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”

ਰਾਣੋਂ  ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।”

“ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਰਾਣੋਂ ?” ਜੀਤਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਉਹ ਦੋ ਅੰਬ ਦੇਖ,” ਰਾਣੋਂ  ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਸਿਖਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। “ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਅੰਬ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦੇਵਾਂਗੀ।”

ਜੀਤੇ ਨੇ ਅੰਬਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਨੋ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਣੋਂ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ।