ਮੀਂਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਿਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ।

ਚਰਨਾ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪਾਰੋ ਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾ ਕੇ ਚਰਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਦੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ।

 “ਚਰਨੇ , ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ?” ਪਾਰੋ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

ਚਰਨਾ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।

“ਰੁਕ ਜਾ ਚਰਨੇ ,ਕੋਈ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ,” ਪਾਰੋ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਡਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ; ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਛੂਹਿਆ ਸੀ।

“ਪਾਰੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਜਵਾਨੀ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੁਣ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਚਰਨੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪਾਰੋ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ  ਚੁੰਮਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ  ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਚਰਨਾ ਦੇ ਹੱਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਰੋ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਨਰਮ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੇ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਚਰਨਾ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ । ਉਸਨੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਹੁਣ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਬਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਚਰਨਾ ਨੇ ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੇ ਨਰਮ ਵਿਸਤਾਰ ‘ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ  ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ‘ਤੇ ਪੈਣ ਲਾਗ ਪਾਈਆ ਸਨ l ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚਰਨੇ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਚਰਨੇ  ਨੇ ਪਾਰੋ ਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਛੂਹਿਆ, ਪਾਰੋ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “”ਚਰਨੇ, ਹੁਣ ਰੁਕ ਜਾ। ਮੈਂ ਬੇਜਾਨ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ,” ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਚਰਨੇ  ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ। ਚਰਨੇ  ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹੁਣ ਪਾਰੋ ਦਾ ਸਾਰਾ ਡਰ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਘਾਹ ਵਾਲਾ ਫਰਸ਼ ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆਂ  ਅਤੇ ਉਸ  ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਗਰਮ ਮੋਮ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਹੈ l  ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਰਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚਰਨ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਉਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਿਮਟੀ ਹੋਵੇ।

ਚਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀਰਜਤਾ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਇੱਕ ਜਨੂਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਰੋ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ ਜਦੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦਾ, ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਚਰਨੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ। 

ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਕੰਧ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਚਰਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਨੇ ਚਰਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ। 

ਹਰੀ ਘਾਹ ਅਤੇ ਚਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੇਟੀ ਨਿਰਵਾਸਤਰ ਪਾਰੋ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਆਨੰਦ ਹੀ ਆਨੰਦ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਚਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਚਰਨੇ  ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਾਰੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਤੜਪ ਸੀ l  

ਹੁਣ ਉਹ ਪਲ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ  ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਦੋਵੇਂ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਰਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰੋ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਕਰਾਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਚਰਨ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ । ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਿਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਦੋ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੂਰੀਆਂ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।

ਚਰਨੇ  ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਧੀਰਜਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਜਨੂਨ ਜੁੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਗੀਤ ਆਪਣੀ ਸਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਫੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤਰੰਗ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਮੰਜਿਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਚਰਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜੋ  ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆ ਅਤੇ  ਉਸ ਦਰਦ ਅਤੇ  ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਹਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ l 

ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਥੰਮ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੱਫਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ ਜੁਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਾਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ।