ਸਵੇਰ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਚਰਨਾ ਪਾਰੋ ਦੇ ਖੇਤ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਲੰਮੀ-ਚੌੜੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚਰਨੇ ਨੇ ਤੁਰਦਿਆਂ-ਤੁਰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਿਲ।” ਪਾਰੋ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਬਸ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਚਰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਰੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਦੀ ਹੈ।

ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਕਾਰਨ ਜਦੋਂ ਪਾਰੋ ਦੇ ਮਾਪੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰਨੇ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਖਿਸਕ ਗਈ।

ਚਰਨਾ ਨੇ ਪਾਰੋ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚੱਲ ਕਿਸੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਗ੍ਹਾ ਚੱਲੀਏ।” ਪਾਰੋ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਸੁੰਨਸਾਨ ਝੌਂਪੜੀ ਵੱਲ ਵਧ ਪਏ।

ਝੌਂਪੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਚਰਨਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਦਰ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਨੂਰ ਬਿਖੇਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਰਨਾ ਨੇ ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। 

ਅੱਜ ਪਾਰੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੀ।ਪਾਰੋ ਦੀ ਉਸ ਬੇਤਾਬੀ ਨੇ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹੁਣ ਚਰਨੇ  ਦੀ ਵਾਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਰੋ ਦੇ ਬਲਾਉਜ਼ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ l ਪਾਰੋ ਨੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਤੁਰੰਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਡਿੱਗੀਆਂ।  ਪਾਰੋ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਚਰਨਾ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਚਰਨੇ  ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੇ ਛਾਤੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰੀਆਂ-ਭਰੀਆਂ ਹਨ।”

 “ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੈ,” ਪਾਰੋ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

ਚਰਨੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੰਝ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਸਾ ਹੋਵੇ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਹੋਰ ਖਿੱਚਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉਭਾਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਣ।

ਜਦੋਂ ਚਰਨੇ ਦੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਸਾਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੋਮਲ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਗਰਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ, ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜਨ ਲੱਗੀ । ਚਰਨਾ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਵੱਲ ਵਧੇ ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ l 

ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇਹ ਤੜਪ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਚਰਨੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਰਸ਼ ‘ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਸਨ। ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਨਾਲੋਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ‘ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਚਰਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਲਾਹ ਸਕੇ। ਚਰਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ‘ਤੇ ਪਈ; ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਵਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੀਲੇ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਖ਼ਤ ਅੰਗ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਚਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਮ ਜੀਭ ਉਸ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਰੋ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲਣੀਆਂ ਤੈਅ ਸਨ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਮਾਹੌਲ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ  ਸੀ। ਚਰਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ।

ਪਾਰੋ ਦੀ ਉਤੇਜਨਾ ਇਤਨੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚਰਨਾ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਈ  ਅਤੇ ਉਸਦੇ  ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਸਖਤਪੁਣ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਚਰਨਾ ਲਈ ਇੰਨਾ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਪਾਰੋ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਛੁਪਾ ਕੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਹਾਉਂਕ ਭਰੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਉਹ ਪਲ ਆਇਆ ਜਿਸਦਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਸੀ। ਚਰਨਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲਿੰਗ ਪਾਰੋ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਯੋਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ ਲਈਆ l ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਾਦੂਈ ਧੱਕੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ—ਉਹ ਧੱਕਾ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦਰਦ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। 

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਚਰਨਾ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਰੋ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰਿਆ, ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ l ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਕ ਚਰਨਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜੋਸ਼ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਉਸ ਚੁੱਪ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ।

ਲੈਅ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬ ਮਰਦ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਝੌਂਪੜੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਚਰਨੇ …  ਹੋਰ ਜੋਰ ਨਾਲ l ਮੈਂ ਤਪ ਰਹੀ ਹਾਂ ,”  ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਚਰਨੇ  ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਪਾਰੋ ਨੇ ਚਰਨੇ  ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੱਫਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਕੂਨ ਭਰਿਆ ਵਹਾਅ ਵਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਥੰਮ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਹਿ ਗਈ । 

ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਦੀ ਖਮੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰੋ ਨੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸਕੂਨ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਚਰਨਾ ਦੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ । “ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਪਾਗਲ ਹਾਂ?” 

ਚਰਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਕੋਮਲ ਚੁੰਮਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਪਾਰੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਸੀ।