ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਰਦਿਆਂ ਬੜੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸੰਗਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।”

ਜੀਵਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਕੁੜੀ ਨੇ ਤਲਾਅ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਏ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਪੱਧਰੇ ਪੱਥਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਕਿਰਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛਣ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ‘ਤੇ ਲੇਟਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਅ ਦਿਆਂਗੀ ਤਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਸਿੱਧੀ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਘਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਉਸ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਮਿੱਕ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।”

ਜੀਵਨ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਤੌਲੀਆ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਰੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੈਲਾਅ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਜ਼ਬ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ l

ਜੀਵਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ l ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁੜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਸੀ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ  ਇੱਕ ਸੱਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਜੀਵਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ ਦਾ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੀਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ  ਉਭਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੀਵਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਬਰ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਪੱਥਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਘੁਲਣ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਅੰਗ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਣ ਸੀ। ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਭਟਕਣ ਦਾ ਸਾਰ ਇਸੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਤੇ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੁੜ ਪਰਤ ਆਈ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸੂਰਜ ਹੁਣ ਢਲਣ ਵੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੰਗ ਹਲਕੇ ਸੰਤਰੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁੱਲ ਕੇ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਸਕਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਲ ਤੌਲੀਏ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?” ਜੀਵਨ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਾਂਗਾ?”