ਸੂਰਜ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਵੀ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਰਨ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਬਾਹਰਲੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਗਰਮੀ ਉਸਨੂ  ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਅੰਗ ਚਰਨ ਦੇ ਛੋਹ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਸਨ।

 ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੰਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੀ, ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੋਲਾ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਭੋਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਪਾਰੋ ਨੇੜੇ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੀ ਸਪਾਟ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਪਈ। ਉਸ  ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਚਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਸ ਪਲ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ, ਪਰ ਭੋਲੇ ਦੀ ਉਹ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਜ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮਰਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੀਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।

“ਹਾਂ ਭੋਲਿਆ, ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?” ਪਾਰੋ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। 

“ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ।  ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?” ਭੋਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਾਰੋ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। “ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੀ।” ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

“ਪਾਰੋ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ? ਤੇਰਾ ਘਰ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ।” ਪਾਰੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਭੋਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚਰਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।

ਪਾਰੋ, ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਮੌਕਾ ਦੇਵੇਂ।”

ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਭੋਲੀ ਨੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਪ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪਾਰੋ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।”

ਭੋਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਪਾਰੋ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਹੈ—ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ। ਦੇਖ, ਉਹ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋਏ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬੂਟੇ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।”

ਪਾਰੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਉਹ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ। ਭੋਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ; ਪਾਰੋ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਜਾ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ—”ਆਹ”।

ਗੰਨੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਭੋਲਾ ਨੇ ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਾਰੋ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਲੱਗੇ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ । ਓਹ  ਉਸਦੇ ਛੋਹ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਭੋਲਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਸਕੇ।

ਚੁੰਮਣ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਗੰਨੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਿਸਤਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਲੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ।

ਜਦੋਂ ਭੋਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ, ਤਾਂ ਪਾਰੋ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਲਿੰਗ ‘ਤੇ ਪਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਭੋਲੇ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਕਸਕਸ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਅਂਗ ਨੇ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ,  ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ  ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਝਟਕਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।

ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਗਲ਼ੇ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਚੁੰਮਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਰੋ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਉਂ ਹੀ ਭੋਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਰੋ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰਿਆ, ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਡੂੰਘਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਹਿਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਜਿਸਦੀ ਗੂੰਜ ਗੰਨੇ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬ ਗਈ। ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਭੋਲੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਪਾਰੋ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪਾਰੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਭੋਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਭੁੱਖ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਭੋਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਪਾਰੋ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਪਾਰੋ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਹਲਕੀਆਂ-ਹਲਕੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਇੰਨਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਰਹੀ ਉਹ ਲਹਿਰ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗੰਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਢਕ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੂਜੀ ਦੁਨਿਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹੋਣ। ਭੋਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਰੋ ਦੇ ਹੱਥ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਕੱਸ ਗਏ ਸਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਪਾਰੋ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਝਟਕਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਵਕਤ ਬੀਤਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਰੋਮਾਂਗ ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਭੋਲਾ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੋਲੇ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਹਾਹ ਭਰੀ l ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਚਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਪਰ ਭੋਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਇੱਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤਸੱਲੀ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਲੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਰਾਜ਼ ਨੇ ਪਾਰੋ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਗਨ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁੱਝਣੀ ਸੀ।

ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸਹੀ ਕੀਤੇ l 

ਪਾਰੋ ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਘਰ  ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚੱਲਣ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਸਤਕਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਭੋਲੇ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਕਦਮ ‘ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸਖ਼ਤ  ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਭੋਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਦ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਿੱਠੀ ਚਾਹਤ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੂਰੋਂ ਚਰਨੇ ਦੇ ਖੇਤਾ  ਨੂੰ ਦੇਖਆ , ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਦੁਵਿਧਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਚਰਨੇ  ਦਾ ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਨਰਮ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਰ ਭੋਲੇ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਇੱਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ l  ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਗਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।