ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਚਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੇਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲੱਗੀ। ਚਰਨਾ ਨੇ ਤੁਰਦਿਆਂ-ਤੁਰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ‘ਤੇ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।”

ਪਾਰੋ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਚਰਨਾ ਯਕੀਨਨ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ  ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਭੋਲੇ  ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੈਕਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਚਰਨਾ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਖਿਆਲ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂ ਭੋਲਾ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ l 

 ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਰਨਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਣੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੁਣਗੁਣਾਹਟ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।

ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਪਾਰੋ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਚਰਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਾਰੋ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਪਾਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਹਿਮ ਘਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭੋਲੇ ਦੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਅਂਗ  ਨੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਸਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ l 

ਪਾਰੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਚਰਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਚਰਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਾਰੋ ਦੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਏ। ਚਰਨਾ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਸੈਕਸ ਕੀਤਾ। ਪਾਰੋ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਚਰਨਾ ਦੇ ਲਈ ਉਨਾ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਯੋਨੀ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੰਧ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦਾ ਅਤੇ ਲਚਕੀਲਾ ਅੰਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਪਲ ਪਾਰੋ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਕੂਨ ਭਰੀ ਹਾਹ ਭਰੀ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਮੋਹताज ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਹਰ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਚਰਨਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਰੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਝ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ।

ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਉਹ ਗਰਮਾਹਟ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਜਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਪਾਰੋ ਲਈ ਇੱਕ ਸਬਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ  ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ। 

ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਪਾਰੋ ਨੇ ਚਰਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਖੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਡਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਲਈ ‘ਬਦਲ’ ਗਈ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।

ਪਾਰੋ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਕੋਨਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਨਰਮ ਛਾਤੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸੁਖ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਜਾਣਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਣਗੇ।