“ਵੇਖ , ਜੇ ਇਹ ਪਿਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ-ਕੀ  ਕਰਦੇ ਹਾਂ!” ਪਾਰੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਕੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਦੀ ਚਹਿਲ-ਪਹਿਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਵੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਅਕਸਰ ਕੰਮ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਿਠਾਸ ਸੀ ਜੋ ਪੂਰੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਾਦਾਨੀ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।

ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰੋ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਕਸਰ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਚਰਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਤਾਂ ਘੱਟ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਾਰੋ ਨੂੰ ਚਰਨਾ ਦੀ ਉਹ ਸਾਦਗੀ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਰਨਾ ਨੂੰ ਪਾਰੋ ਦੀ ਉਹ ਚੁਲਬੁਲਾਹਟ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਸੀ।

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਚਰਨੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਬੋਲਦੀ ਅਤੇ ਹੱਸਦੀ ਸੀ। ਚਰਨੇ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ, “ਪਾਰੋ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਖੇਤ ਬਹੁਤ ਸੁੰਨਸਾਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਚੱਲ, ਕਿਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ।” ਪਾਰੋ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੰਦੀ। ਚਰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਰੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਤਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਸੀ। 

ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਮੌਸਮ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਕਾਲੀਆਂ ਘਟਾਵਾਂ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਆਪਣੇ ਸੰਦ ਸਮੇਟ ਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਪਾਰੋ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਟਕੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਜਦੋਂ ਗਰਮ ਮਿੱਟੀ ‘ਤੇ ਪਈਆਂ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਸਨੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਚਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ  ਸੰਦ ਸਮੇਟ ਅਤੇ ਪਾਰੋ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਦਰਖਤ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ। ਚਰਨਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਪਾਰੋ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੀਵੀਂ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਆਏ l ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

“ਪਾਰੋ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।” ਚਰਨਾ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ  ਕਿਹਾ।

ਪਾਰੋ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ।