ਜੀਵਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਟੰਗੀ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਕਰਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਹਲਚਲ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਕਲਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਗਲਤ ਕਦਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਖ਼ੁਦ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਜਾਣਾ। ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਇਸ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਸੀ—ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮਿਠਾਸ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਤੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਕੁਝ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ।

ਉਹ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਘੱਟ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਚਲਦੇ-ਚਲਦੇ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਇੰਨੇ ਸੰਘਣੇ ਸਨ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਤਲਾਅ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਤਲਾਅ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ‘ਤੇ ਪਈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨਕ ਕਬੀਲੇ ਦੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੀਵਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਹ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਝਾੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁੜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਤੌਲੀਏ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਖਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਰਕਤ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਮੱਧਮ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇਹ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਡੂੰਘੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਜੀਵਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੁਪਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਬੰਦੂਕ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭਾਰ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਉੱਪਰ ਸੀ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਹਾ। ਸਿਰਫ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਿਕਾਹਟ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹੌਲੀ ਵਹਾਅ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਕੂਨ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ। ਕੁੜੀ ਡਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਜੀਵਨ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਤੌਲੀਏ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਝਲਕਦੀ ਉਸ ਦੀ ਨਰਮਤਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਇਸ ਇਕੱਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੀਲਾਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਇੱਛਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਬੇਬਾਕੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁੜੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਸ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਸੀ। ਕੁੜੀ ਖਿੜਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਇੰਨੀ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਬੇਬਾਕ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜੀਵਨ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੀ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਦ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਬੇਬਾਕੀ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੱਖਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲਾਲ ਤੌਲੀਏ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਹੱਸ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਕੀਕਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।